Ulrike Mohr’un sanatsal yaklaşımı karmaşık araştırma ve bilgi, birikimden etkilenen malzemenin dönüşüm süreçlerini kullanmaktadır. Geçtiğimiz yıllarda, kömürleştirme süreci sanatçının eserlerinde merkezi anlamda bir yaratma işlemine dönüşmüştür. Mohr’un büyük boyuttaki “uzamsal çizimleri” ayrıntı ile yüzeye duyulan ilgiyle şekillenmektedir: gündelik nesnelerin basit dokuları estetik ile bilim ve bugün ile geçmiş arasındaki ilişkileri kavrayabilmek bakımından sanatçı için yine de büyük önem taşır. Sinop’ta Karadeniz’den topladığı ahşap malzemeyi kullanan sanatçı bulduğu nesneleri kömüre dönüştürür ve bunları büyük bir uzamsal çizim olarak gösterir. Ulrike Mohr’un eseri malzemelerin yüzeyinde metaforik bir kazıma gibidir, her bir katmanı görünür kılar ve böylelikle her bir malzemenin maddesi içerisinde fiziksel değişime ilişkin kapasiteyi belirler. Karadeniz Rezonansı hem nesneye çok yakın bir noktada duruşu, söz konusu malzemeye kelimenin tam anlamıyla dokunuşu da içerirken bir yandan da uzaktan gözlemi de talep ederek Karadeniz’in desenlerini yankılar.
Denizden buluntu tahtadan yapılan uzamsal çizim, 4 x 7 x 5 m